16 Mayıs 2018 Çarşamba

Yedinci ay



Altiyla yedi birbirine girdi.

Ek gida tam gaz. Genelde iki gevgevleyip devamini getirmiyor kizim ama olsun. Tadiyor. Ve masaya sivazliyor.

Tarhana corbasi ve yogurt. En favori ikilisi. Bunu bir kase bitirebiliyor.

Babababbabaaaaababaa, mammamamaamaa, dadaddadaaa seslerini cikariyor. Bah yapiyor ve agzini yuzunu yiyesim geliyor.

Desteksiz tutunup kendini kadiriyor. Tutunarak adim atmaya basladi. Emekleme calismalari da daha sekillendi. Popoyu kaldirip ilerlemeye calisiyor. Ama daha cok geri gidiyor.

Gunduz hala neredeyse bana yapisik uyuyor. Uyku dongusu tamamlandiktan sonra uykuya devam edemiyor. Bensiz uzatmasini saglayamadim bir turlu.

Zaman gectikce huzunleniyorum. Ise baslamak istemiyorum. Kizi kimseye vermek istemiyorum. Sanirim kv. kp. bakacak. Asla istemiyor, bakicidan da cok korkuyorum. Bu benim elimden alinmamali. Cocugumu buyutmek icin yasam tarzini sevmedigim birileri benim rolumu almamali. Cok uzuluyorum.

Disten haber yok. Dis beni ciddi manada korkutuyor.

Yorgunluk hic gecmiyor. Kroniklesen ve kaniksadigim agrilarim var. Boynum, omzum ve dizim. O kadar alistim ki sacma bir sekilde agrimadigi zaman sasiriyorum.

Gecen gece beslemek icin uyanmadim. Uyandim da, cok gec olmustu, o saatte de kalkip uykusunu bolmek istemedim. Aciksa belli eder herhalde diye dusundum. Hic uyanmadi. Ben uyudum mu? Hayir. Cunku sabaha karsi benim uykum kacti. Uyusana be kadin, kurgulayip kurgulayip ne diye kendini geriyorsun?!

Ben kendimi nispeten rahat ve sakin biri sanirdim. Meger pek de oyle degilmis. Ama sadece benimle ilgisi yok bunun, biliyorum. Surekli diken ustunde olmak, huzurluyum dedigim anlarda bile tetikte olmak, sadece kendimi dusunerek bir sey yapamamak... Bunlar hep annelik galiba. Lidya yeni dogdugu zaman "kaybettigim ozgurlugum" diye bir tanimlama yapmistim. O sanirim bir daha geri gelmeyecek.

Keske Izmir'de olabilseydim diyorum bu ara cokca. Ailem orada. Arkadaslarim orada. Sanki orada olsam gunu nasil doldururdum diye dusunmeyecegim, zaten spontane bir sekilde programlar olusacak gibi dusunuyorum. Burada ise gercekten dort gozle haftasonunu bekliyorum. Izmir bana da kizima da daha iyi gelirdi.  Keske ah, keske.


13 Mayıs 2018 Pazar

Anneler gunu 2018

Ig. Aysesworld

Gecen yil ne cok evzinmistim. Simdi herkes kutlayacak da, miy miy miy yapacaklar da, ne gerek varmisti da... Cok da bi nane olmamisti. Kocam bile kutladi diyemem.

Bu sene anneyim. Her nedense kendimi ozel hissediyorum. Cunku ilk kez anneyim, ilk kez bu gun benim icin de bir mana kazaniyor. Bir sey de bekledigimden degil ha, hediye istemiyorum, ihtiyac duydugum hicbir sey yok. Ben sadece gonlumun oksanmasini istiyorum. Iyi is cikardin... Yedi aydir cok iyi gidiyorsun... Iyi ki anne olmussun. DUR SENIN YUKUNU PAYLASAYIM! Tek, biricik istegim bu. Bu idi. Ve kimseden degil, kocamdan bekliyorum bunu. Cunku es, cunku baba...

Bana hediye almis. Bir ayakkabi. Belki olaylara onun acisindan baksak bir milyon hakli argumani vardir. Bakamiyorum.

Her zamanki gibi sabah Lidya uyandi, kalktim. Besledim, temizledim, oynadim, ilk gunduz uykusunu uyuttum. Kocami ellemedim, biraz daha uyusun. Enerjim var, keyfim iyi.

Sonra Lidya uyandi. O sirada ben mutfakta bulasik makinesini bosaltiyordum. Sanirim kocam da sese uyandi. Pit pit geldi. Sonra kizi aldik iki agucuk gugucuk, tamam. Sonra bir baktim YINE mutfakta ben kostura kostura kahvalti hazirlamaya calisirken Lidya hoppala icinde ciglik atiyor, kocam yok. Iceri gittim baktim. Beyimiz iki seksen uzanmis en buyuk asklarindan biri ile (tv) meskediyor. 11e kadar uyumustunuz halbuki, bu neyin gevsekligi, hayirdir?

Bunu icimden cokca soyluyorum. Bu kez disimdan tepkimi belli ettim. Ya, dedim, benim yanimda olsan, iki tabak cikarsan, dolaptan bir seyler alsan, yardimci olsan... Gene basladin sen dercesine agzini yuzunu kipirdatti. Cok uzuluyorum, dedim.  Ben de, dedi. Ben zaten aglamaya basladim. Dun de ayni sey oldu. Hep ayni sey oluyor. Bari kizla tamamen ilgilen. Iki hop hop yapip bana geri satma. Bezini degistirmek gerektiginde sen yap. Beni cagirma.

Ustelik bugun anneler gunu. Ince dusun. Bu kadinin en cok neye ihtiyaci vardir diye bir sor kendine. Hala anlayamadin, sen bu evdeki isleri kolaylastirirsan ben de sana o kadar cabuk gelecegim, sunu bi kalin kafana sokamadin...

Bunlari diyemedim tabii. Kavga etmeyi ve istedigi seyleri dile getirmeyi bilmeyen biri olarak diyemedim.

Agladim. Agliyorum. Benim agladigimi gorunce daha da bozuldu bu. Ve boylece ilk anneler gunum olarak defterime yazacagim sahane bir anim oldu.

Midem agriyor. Ve tansiyonum hic iyi degil. Kirilip dokulmeleri hic sevmiyorum. Iliskideki catlaklari da. Birkac kez dusundum, gitsem sarilip opsem duzelir, en azindan yumusar ortam. Ama benim kalbim catirdiyor her seferinde. Bu defa ben toplamak istemiyorum.

Ve bu kez, ikimizi degil, Lidya'nin bu durumdan nasil etkilenecegini dusunuyorum.

Yakinda dogum yapacak bir arkadasim var. Kocasi su anda yemekten utuye her seyi yapiyor. Ben gebeligin son haftasinda perde asiyordum. Soylesene diyor bir de! Iyi de sen bi fark etmeyi denesen? Cunku o makine durali yarim saat oldu!

Ben hata yapiyorum, cok hata yapiyorum.

Kayinvalidenin de ellerinden opuyor, kulaklarini cinlatiyor, saygilar sunuyorum.Kendini karpuz sanan bir oglan yetistirdigi icin.

Anneler gununuz kutlu olsun.

27 Nisan 2018 Cuma

Altinci ay


Neredeyse yediye geldik. Ama ben yazmaya o kadar erindim ki kaldi gitti burasi.
Of of. Ek gida ve hemen sonrasi gelen hastalikla birlikte kendi icinde bir duzeni olan beslenme hali iyice corba oldu. Hem de ne corba. Neyi ne zaman verecegim, nasil verecegim, kafam oyle karisik ki!

Bizim yiyeceklere hallenen Lidya, ek gida meselesinden pek haz etmedi. Blw ile basladik. Agzina gelen seyleri ogurup duruyor. Ki normal. Yiyecekle oynuyor. Ki normal. Ustunu basini elini yuzunu batiriyor. Ki normal. Ana olarak buna goz yummak azicik zor. Ki bence bu da normal. Yedi mi yemedi mi, yiyecek mi sevecek mi?

Havuc, muz, patates, enginar, pancar, elma, armut, yogurt, peynir, salatalik, avokado tattigi seyler. Pancar ve patates out of service. Hic sevmedi. Geri kalan seylerin gideri var.

Tabii blw diye bebe oncesi kicini yirtan bu kadin "Ay du bakiim yicek mi?" diye kasikla cocuga yemek vermeye basladi. Ya bi de, cok sikici ya, yesin diye beklemek. Bir de dumduz tek bir seyi yemesi de oyle. Avokadolu yogurt mesela. Guzel bir sey, ben de yerim. Ama dumduz avokadoyu yemem. Cocugum kasigi kendi tutup agzina goturuyor. Gerci asil derdi kasik oluyor sonra kasigi vermiyor bana ama olsun. Caba var.

Hareketleri iyice artti. Biraz daha fazla yorulmaya basladim.

6. Ay atagi cok sorun olmadi gibi. Anlamadik olduysa da. Ya da artik koy g.tune moduna gecmeye basladim takmiyorum. Ama gerci atagin nasil bir sey oldugunu da  biliyorum, atak olsa duramazdim bence.

Insanlar bana daha cok benzemeye basladigini soyluyorlar. Her gecen gun bu soylemin artmasi beni mutlu ediyor. Acikcasi esim demek kv. demek. Kv.ye benzemesin. Huyu dahil. (Ehehee kendileri okb seviyesinde temizlik takintililar. Kp  eve geldiginde yere basmamak icin kapida terlik dileniyor. Sanirim ivvvrenc pis bi gelinim.)

Kendi icinde tutarliliklari olmaya basladi. Net sevdigi ve sevmedigi seyler var. Hayata karsi bir durusu var hanfendinin resmen.

2 numara devam sutune gecmek sorun oldu. Su mama isi ne pis sey arkadas! Gecenlerde coluklu cocuklu birkac arkadasimla bulustum. Bir yasinda kizi olan beni mama hazirligi yaparken gordu. Bence ben o sirada cebellesiyordum ama "Mamayla ne rahat degil mi?" dedi.

Degil ki, hem de hic degil. Uyum saglayip saglamamasi bir dert, hazirligi, yanina almasi, satin almasi, parasi, vicdani... Icinde ne bok oldugunu bilmedigin seyleri ver cocuga. Yazik. Ama mecburum iste.

Hoppala aldik. Evet biliyorum bazi sakincalari var. Ama ayakta durmak icin deli divane olan kizim bayildi. Uzun sure durmuyor, zaten sikiliyor, ona gun icinde bir aktivite oldu bu. Ikinci el aldik. Zaten sebebini anlayamadigim bir sekilde kucuk bir servet odemek gerekiyor. Sevdim bu ikinci el isini. Cok temizdi, hakikaten kullanilmamis gibi.

Kuzenin verdigi dev bir Mickey pelusu vardi. Ben kiz korkar diye dusunerek cikartmamistim ortaya. Seninku buny bir sevdi! Yaninda olunca ciglik atip sariliyor, cok komik. En yakin arkadasi belli oldu.

Iste boyle hastalikti, ek gidaydi, mamasiydi, kakasiydi derken bir ay daha bitti gitti.

Ohoooo, yaslaniyosun kiziiim, baksana kocaman oldun!


Supriz

6. Ay muhtesem geldi. Oyle bir geldi ki yazamadim bile.

Kusum hasta oldu. Sen kalk butun kis hastalanma, yaz geldi diye sevinirken hoop burunda sumukler.

Once atesle basladi. Havanin cok sicak oldugu bir gun disari cikmistik kanguruyla. Uyuyunca biraz daha yuruyeyim dedim. Anam agladi. Ter icinde kaldim, kiz da nasibini aldi. Eve geldigimizde vucudu cok sicakti. Bir saate atesi 40 derece oldu. Dusa soktuk. Titremeye basladi. Hooop hastane. Canim doktor daha bogazini gormeden antibiyotik cakti, gonderdi. Bir de eglendi bizle; sen dondurma mi yedin, soguk su mu ictin??? "Doktor sen hayirdir?" diye ic gecirdik ama bir sey demeden kizi daha onceden goturdugumuz pediatriste goturduk. Ona gidene kadar en az dort saat gecmisti (gece oldugu icin) o zamana da ates falan kalmadi. Eski enerjisi de yerine geldi. Sorun yok dedik.

Sonra uzerinden uc dort gun gecti. Once burun akintisi, hapsuruk, bogazda hirilti... Gece uyuyamadi. Tikanip durdu. Biz de burnunu temizle, aspiratorle cek falan filan ugrastik durduk. En sonunda universite hastanesine goturelim dedik. Bir seyi yok dediler, burnunu temizleyip gonderdiler.

Ertesi gun yine ayni pediatriste gittik. Bademcikler fena olmus dedi.

Bu sebeple ilk ilacini da kullanmis oldu yavrucuk. Ama en azindan antibiyotik degil.

Fakat bu hastaligin cok ciddi bir yan etkisi oldu bize. Mama istemiyor.
...
Aradan yillaaaar gecer...

Hala mama sorunu var. Hastalik gecti gitti ama eskiden sisenin dibini aninda goren kizim simdi zor zahmet mama aliyor. Zaten ufacik tefecik ici dolu tursucuk kilo verecek diye odum kopuyor.

Insallah duzelir ya. Cocuk buyutmenin bu kisimlari hic eglenceli degil.



1 Nisan 2018 Pazar

Bir ilk daha

Lidya'nin ilklerini fotografliyorum genelde. Simdi zibilyon tane fotograf uygulamasi da oldugu icin ustune yazilar yaziyorum, tarih ekliyorum.

Bugunku ilk animsamak istemeyecegim bir ilk. Saniyelik bir zamanda yerde buldu kendini kizim. Koltuktan dustu. Bezini degistirdikten sonra elimi yikamaya gitmistim. Sozde guvenli koydum saniyordum. Ama artik ciddi manada hareket ediyor Lidya. Bunu goz ardi ettim.

Cok korktu, cok agladi. Bense sakin kalirim dedigim hicbir an icin sakin kalamadigim gibi bunda da kalamadim. Bes dakika sonra kendine geldi o, takip ediyoruz simdilik. Umarim hicbir sey olmamistir.

Daha cuma gunu doktoru, artik atin yere Lidya'yi, debelensin dursun, diye. Sedyede de kipir kipirdi cunku.

Daha da koltuk yok sana Lidya. Bir daha dusmeni istemem cunku.

Bu da boyle bir aniydi iste.

30 Mart 2018 Cuma

Kedimle savasiyor, kendimden nefret ediyorum.

Hic bilmedigim bir benle tanistim dogumdan sonra. Hic sevmedigim, yanimda yakinimda olsun istemedigim bir ben.

Bu ben oyle ofkeli ki, tamamen saf, ilkel, kirli ve medeniyetten, sevkatten nasibini almamis bir ben. Kendisinden nefret ediyorum. Cunku cok kontrolsuz. Cok zayif zamanlarda cikiyor meydana ve cok ani gelisiyor. Gittikten sonra geriye utanc, uzuntu ve cogunlukla gozyasi kaliyor.

Dusunuyorum, bir cocugum daha olsa onunla nasil basa cikardim diye. Cunku canim oglum; kalbimde, sakinligimde, dilimdeki canim; davranislarimda dusmanim gibi.

Ciddi manada bir davranim bozuklugu basladi hayvanda. Ben ne zaman kizi uyutuyorum, o o zaman bogure bogure miyavlamaya basliyor.

Ve kiz uyaniyor.

Ve ben ben olmuyorum.

Bunu ozellikle utanayim, yerin dibine geceyim diye yaziyorum. Az once oyle bir hiddetlendim ki uykusundan zaten kedi sesi ile uyanmis daha kendine gelememis kizim anlamaya calisir gozlerle bana bakti. Ve sakinlesemedim. Kedimi arkasindan bagirarak kosturdum, yakalasam hirpalayacaktim. Kabardi hayvancik, ne oldugunu anlamadi. Sinir krizi gibi bir sey gecirdim resmen, dislerim sikmaktan aciyor hala.

Sonra sakin ol diyerek (soylemekle oluyorsa...) kizin yanina geldim ve onu pispislamaya giristim. Kediyi de sesi duyulmasin diye salona kapattim. Kiz uykuya kendini yeniden teslim ederken ben de aglamaya basladim. Bunu ona/ onlara nasil yaparim? Ikisi de evlat, ikisini de cok korkuttum. Simdi asagi inip salon kapisini actigimda oglumun gozune nasil bakarim bilmiyorum. Mavis mavis bakacak. Ve soramayacak, ben ne yaptim da bana boyle davraniyorsun, diye.

Ihmal ediliyor. Istemeden de olsa bu bir gercek. Aksam kizi uyutup ona dondugumde bir sure oynadiktan sonra hole gecip bogrunuyor yine. Yine kafamdan alevler cikiyor. Anlasamiyoruz bu ara. Frekans uymuyor. Cok uzuluyorum. Yuregim paramparca.

Canim cigerim derdim ona, simdi nereye konumlandigini bilemiyor hayvancik. Hic de oyle davranmiyorsun, ne bilecegim beni sevdigini diyecek dile gelse.

Ne yapip da sondururum bu davranisi bilemiyorum. Bir sisenin icine su koydum, onu salliyorum kiz odasindayken. Ama kucagimdayken ve gunduz olmuyor iste. Her miyavda gidip susturmaya calisinca davranisi kaliplasti. Simdi biliyor ki miyav= ilgi.

Gecen gun uzunca sohbet ettik kocamla. Benim defaktolarimdi konu daha cok. Degistim ve bunun farkindayim ve memnun degilim. Son yazilar hep serzenis zaten. Sorunlardan kacmaya o kadar alismissin ki, simdi kacamayacagin bir durumdasin ve saldiriya geciyorsun dedi bana. Ayrintisi da var elbette. Yardim kabul etmiyorum, ofkemi bu nedenle kontrol etmede zorlaniyorum, kendi kurallarim var ve esnemiyorum. Kendime bakmiyorum, sosyallesmiyorum. Bok gibi bir sey yani. Su aptal telefona cok takildim, beynimi uyusturuyorum surekli. Memnuniyetsizlik mode on.

Asla hayal ettigim yerde degilim. Ve yine kocam bunu soyle acikliyor; o kadar idealistsin ki, olmayinca paramparca oluyorsun. Her seyi kontrol edemeyecegimi ogrenmem lazim. 7 yilini psikoterapist olmak icin harcayan biri icin bu cok aci bir sey.

Gercekten once kendimi parcaladim simdi de sevdiklerimi parcaliyorum.

24 Mart 2018 Cumartesi

Itiraf no: 5

Bugun gercek anlamda aksam bir seyler yapabilmeyi cok istedim. Disari cikmak, eve misafir gelmesi, sohbet etmek, iki tek atmak... Boyle sinemaydi, konserdi ivir zivirdi degil ama. Insanlarla yapabilecegim bir seyler olsun istedim. Bunda karsi komsumuza gelen misafirin payi yok degil tabii. Bir eglence, bir nese, bir mutluluk falan.

Neyse, benim de kizim liseye bi' baslasin, nasil yikiyorum ortaligi, piiii...