6 Nisan 2017 Perşembe

"Ama sen yersen bebegin de kilo alır."





Aslında bu tam olarak geçen hafta yazmayı planladığım bir yazıydı.

Tipik anne cümlesi: "Ye çocum, ye yıvrım, ye, bebeğin de büyüsün!"

Bu genelde kadınlardan kadınlara aktarılan bir şeydir. Ben kendi babam hariç - Ki onda da huysuzluk, mızmızlık, dırdır gibi ne yazık ki kadınlara yakıştırılan bir takım özellikler fazlasıyla mevcut, bu nedenle bu kategoriye dahil edebilirim.- kocam dahil hiçbir erkeğin bana "Aaaa ama bak kuş kadar yedin, yemezsen bebek nasıl büyüycek, cık cık cık..." dediğine tanık olmadım.

Ama anneler... Ah o anneler öyle mi?

Hele ki gebeliğin ilk başlangıcında, kendileri de alışmanın nasıl zor olduğunu domuz gibi bildikleri halde "Ye!" dayatmalarına başlarlar.

Eevet, eevet, biliyorum, kötülük yapmak için değil, iyilik olsun diye, bana/bebeğe sorun olmasın diye söylüyorlar, evet biliyorum. Ama saçma bir şey yapıyorlar, bunu da biliyorum.

Öncelikle, kadınlar büyük çoğunlukta gebelik başında yemek yeme ile ilgili sorun yaşıyorlar. İlla bulantı, kusma, mide krampları geçirmesine, serumlara mecbur kalmasına gerek yok. Düzen bir şekilde değişiyor. Kişinin sevdiği şeyler sevmediği, iştahlandıran şeyler tercih etmeyeceği şeyler olabiliyor. Herkeste farklı oranlarda, farklı davranışsal sonuçlar ortaya çıkıyor. Ve doktorların da özellikle hemfikir olduğu bir nokta var. Bebek, eğer ki kan tahlillerinde çıkan sonuçlara göre bir problem gözlenmediyse annenin depolarından -öncelikle- kendisini besliyor. Geri kalan beslenme rutini de bir şekilde bir şeyleri yerine koyuyordur. Buna inanıyorum. Bilimsel bir şey söyleyecek bilgim yok, ama işin ruhsal boyutunu değerlendirebilirim en azından. Ve işin ruh sağlığı boyutunda potansiyel annelerin "Ye, ye, ye; yemelisin, bebeğin büyümez yoksa." gibi geri bildirimler alması hiç de iyileştirici olmuyor. Kaldı ki bu tavsiyeler çözüm getirmiyor. Çözüm için bkz, "Sana çorba pişirdim." ya da bkz. "Yemeni kolaylaştıran bir şey var mı, yapmamı ister misin?"

Kendime baktığımda, ideal kilomdan birkaç kilo fazla ile gebe olduğumu öğrendim. Hatta o dönem içinde yediklerime dikkat etmeye başlamış ve basit squat, lunge, yoga ve pilates hareketlerinden kendimce karma yaptığım bir ev programı hazırlamıştım. Kilo kontrolüne heves etmiştim yani. Gebelik başlangıcında ortalama 54 kiloydum. (+,- 500 gr) Doktor ilk kontrolde kiloma bakmamıştı. Ben de heveslisi olmadığım için kontrol etmedim. İlk kontrolden iki hafta sonra gittiğimde sanırım 7. haftadaydı 54.800 gr tartılmıştım. Kıyafetler ile birlikte. Daha sonra, sanırım üç hafta kadar sonra sağlık ocağında tartıldım, orda kilo verdiğimi gördüm. Tartı yine kıyafetlerle 53 küsürü gösteriyordu 12. haftada yine jinekolog kontrolünde 52-53 civarında bir ölçüm yapıldı. Ben de bu ara tartıda 52 sularında gezen değerler görüyorum. Yani kilo verdim ve bu durum içten içe hem kaynanamı hem annemi dehşetlendiriyor. Ama çok da dile getiremiyorlar. Domuz olduğumdan bahsetmiş miydim daha önce?

İlk iki hafta yemek konusunda sorun yaşamadım. Fakat tesadüf mü denir, yoksa olması gereken miydi, eğitimdeydim ve bir otelde kalıyorduk. Akşam üstü bir alışveriş merkezinde gezerken kahve içelim diyerek bir yere oturduk. Ben hafif acıkmıştım, ama akşam yemeğine daha var diye düşünerek kafeinsiz mocha mı ne aldım kendime. Piii, o benim midemi bir kötü yaptı, bir midemi bulandırdı... Sonra otelin bayağılaşan yemekleri, yiyemediğim salatalar, iğrenç mezeler; hepsi kombo oluşturdu ve bir süre gün be gün artarak yemekten soğuma, yemekten zevk almama, yemek istememe problemi başladı. O günden beridir hala bu sorun devam ediyor. Canım özellikle bir şey istemiyor. Geçenlerde ıspanaklı börek istemiştim, anneme gittiğimizde buzluk hazinesinden çıkarttı, hemen ısıttı. Ispanaklı balkabaklı olarak deneysel çalışmıştı, tam olarak aradığım o değildi ama olsundu, beni kesmişti. Köfte, etli yemekler, aşırı yağlı, salçalı yemekler beni rahatsız ediyor. Düz ve olabildiğince sade ve hafif şeyleri çok daha rahat yiyorum. Porsiyonlarım azaldı. Aslında belki de normal zamanda yemem gereken kadarını yiyorum. Hamile olmadan bu durum olsaydı kimseye batmazı eminim. Ama işte, biliyoruz; iki canlı olmak, iki kişilik yemek...

Doktor kilo vermenin herhangi bir sorun oluşturmadığını söyledi. Beş kiloya kadar kilo kaybetmek normal sayılıyor dedi. Nedense için için, kilo kaybetmemin porsiyonların azalmasıyla doğru orantılı olduğunu söyleyince bunu iyi bir şey olarak değerlendirdiğine dair bir algı oluştu bende. Litfen öyle olsun!

Haa, bir de bu muhabbeti yazma gereği nereden çıktı, onu anlatasım var. İşin içinde gıybet varsa, anlatırım hacı.

Geçenlerde kaynanamlara yemeğe gittiğimizde onun gözüyle kuş kadar benim gözümle 1 tam pide yemiştim. Yemekten sonra doktor, kilo ıvır zıvır meseleleri açıldı. Kilo verdim deyince, tam olarak yazı başlığındaki cümleyi kurdu bana. Gözlerimden alevler çıkartmayarak bıdıdı bıdıdı diye anlattım. Tabii ki kendince ikna olmadı. Ama hanfendiliğimi korudum yani.

Ama... Artık gerçekten kendimi hasta gibi hissetmeyip normal standartlarda yemek yiyebilmek istiyorum. Sanki birazcık daha iyiyim, ama yine de bir olmamışlık var.

Bunu da buraya potansiyel annelere söylenmemesi gerekenler başlığına eklenecek bir madde olarak yazabilirim sanırım.

Karışmayın olm!

4 yorum:

  1. :D İki çocuk doğurdum, ikisinde de ilk 3 ayda 3 kilo verdim ve toplamda 5 kilo aldım. Doğumun ertesi günü eski kilomdaydım. Süt vetme döneminde aldım 2-3 kilo, ilkinde süt bitince (1,5 yıl sonra) o da bitti, ikincide daha 6 aylık anneyim, yine gider bence :) Çocuklarım da küçük doğdular ama gayet güzel büyüdüler, büyüyorlar çok şükür.. Yani diyeceğim odur ki, her gebe aynı değil, sağlıklı beslen, sporunu yap, kaynanagillere de hiç takılma.. Sevgiler ve bol şans.

    YanıtlayınSil
  2. İdolüm oldun:D
    Benim de idealim 6-8 kg arası alabilmek. Zaten bebek de ne olur küçük olsun, ben pigme biriyim, aksi halde çıkarken zorluk yaşar kendisi, ben söyleyeyim...
    Sevgiler :)

    YanıtlayınSil
  3. İlk gebeliğimde 32 külo aldım. (Yazıyla:ossiki) 62 kilo başladığım bu maratonda 94ü görünce ağlayarak tartıdan indim ve son hafta hiç tartılmadım (yani daha fazla bile almış olabilirim esasen)
    Sıfır bulantı ve sıfır kusma ökkkkküz gibi yeme semptomu vardı bende de :))
    Tam tersi insanlar "yeme" "spor yap" diyip duruyor ağız burun ekşiterek bakıyordu bana :(
    Meğer gebelik şekeri varmış bende! 20li haftalarda tespit edildi. Müthiş sıkı bir diyet uygulamama ve insülin iğneleri kullanmama ramen her hafta 2şer kilo alarak gittim... Korkunç di mi :Pp
    Doğumdan sonra 22 kilo ilk 2 ayda geri kalan 10 kilo da 1 yıl içinde gitti (ekstra bi diyet spor yapmadan) zaten çoğu ödemdi. Eski kiloma döndüm Hem de çatlaksız ve sarkmasız olarak kıpppps.
    İkinci gebeliğimde en başından itibaren dikkat ettim ve 17 kilo alımıyla kapadım. Onu da verdim. Şuan düşünüyorum da dolabım xs bedenden xxl bedene kadar olan her boy kıyafeti gördü son 6 senede :D şuan 38 de sabitim (azıcık zorlayınca yanlardan fört fört simitler çıksa da 36ya da gayet girebilmekteyim)

    Herkesin derdi kendine tabi ama, "ye gızım ye, iki kişilik ye" gazlmaları bana koymazdı heralde:) ama yeme çok iğrenç ve şüşko görünüyorsun imaları çok daha fazla can yakıyor :((
    Not: Ceren bu konuda efsanedir ya onu idol alma kendine askflfllg

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. Merabağğ:)
      32 çokmuş ya, tepki vermek istemezdim ama çoktan gelmiş, geçmiş, kilolar gitmiş. Benim boyum 1.55. 53+32 falan olsam büyük boy pilates topu olurdum sanırım.
      Hala hiç kilo almadım. 20. hafta bitti. Aş ermiyorum. Özel bir yemek istemiyorum. Sadece meyveye ilgim arttı, ki çok meyve yemeyen biri için sanırım iyi bir şey bu. Yaz meyveleri çıktı ya şimdi gözüm dönüyor.Yolu yarıladık ama sona doğru başıma ne gelir, hiiiiç bilmem.

      Sil